„Zapach Apulii” Franceski Giannone to niespieszna włoska saga udowadniająca, że życie jest sztuką wyboru. To książka o marzeniach, które czasem odkładamy na później, o miłości mającej różne oblicza i o tym, że nawet wspólny cel może ludzi od siebie oddalić. Czytając poczujesz zapach talku, morza i muśnięcie włoskim słońcem…
Zapach Apulii: czy cel uświęca środki?
Po „Listonoszce z Apulii” miałam spore oczekiwania wobec tej pozycji, bo to druga książka Giannone. No i trochę jestem zawiedziona. Spodziewałam się historii, która równie mocno mnie poruszy. Narracja jest spokojniejsza, bardziej niespieszna.
Akcja przenosi nas do Apulii lat 60. XX wieku. W centrum historii znajduje się rodzina fabryka mydła Rizzo, którą założył w 1920 roku Renato wraz z żoną. Interes przejmuje ich syn Giuseppe, który musiał porzzucuć marzenia o morzu i pływaniu i staną za sterami rodzinnego interesu. Fabryka była dla niego źródłem wiecznej udręki, dlatego wkrótce po śmierci swoich rodziców sprzedaje interes większej firmie. Nie dyskutuje o tym z dziećmi, gdyż wie, że będą chciały pomysł zbojkotować. Agnes i Lorenzo postawieni przed faktem dokonanym, nie mogą się z tym pogodzić. Mają jeden cel, wspólne marzenie – chcą odzyskać rodzinną fabrykę. Sęk w tym, że oboje pragną tego samego, ale wybierają zupełnie różne drogi…
Bo czy wspólny cel zawsze musi łączyć? Giannone pokazuje, że czasami można iść w tym samym kierunku, a mimo to coraz bardziej się od siebie oddalać. Każda decyzja Agnes i Lorenza ma swoje konsekwencje. Czy dobre chęci wystarczą żeby rodzeństwo znów mogło pracować pod szyldem Rizzo? Czy nienawiść i wściekłość to dobre pobudki do działania? Ile można poświęcić, by osiągnąć cel? Jedno jest pewne: gdyby tak można było stworzyć receptę na szczęście – tak jak metodą prób i błędów można opracować idealną formułę mydła – Agnes nie spoczęłaby dopóki nie doprowadziłaby do zgody w jej rodzinie.
Uniwersalne pytania, niespieszny rytm
“Zapach Apulii” to opowieść o rodzicielstwie, pasji i prawie do decydowania o własnej przyszłości. O młodych ludziach, którzy chcą żyć po swojemu, tańczą twista, chodzą do kina i próbują odnaleźć osobę, przy której będą szczęśliwsi niż przy kimkolwiek innym. A wszystko to rozgrywa się na tle przemian społecznych i obyczajowych południowych Włoch.
Autorka stawia przy tym pytania, które zostają z czytelnikiem na dłużej. Czy każda kobieta musi coś poświęcić w imię miłości i rodziny? Czy to zawsze kobieta ma dokonywać tego wyboru? Czy lepiej mieć wspólne pasje, czy pasjonować się sobą nawzajem? Giannone pokazuje, że nasze wybory nigdy nie pozostają bez konsekwencji, a decyzja, która w jednym momencie wydaje się najlepsza, nie broni się z upływem czasu i osądem potomnych.
Fabuła “Zapachu Apulii” prowadzona jest niespiesznie, a niektóre wydarzenia można było mocniej rozwinąć . W kilku momentach czekałam na mocniejszy zwrot akcji, który jeszcze bardziej skomplikowałby losy bohaterów. Choć „Zapach Apulii” jest dobrą, wielowątkową opowieścią o rodzinie, miłości, marzeniach i trudnych wyborach, to „Listonoszka z Apulii” podobała mi się o wiele bardziej.
